2018 November 17 Saturday
ജീവിച്ചതല്ല ജീവിതം, നാം ഓര്‍മയില്‍ വയ്ക്കുന്നതാണ്, പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി നാം ഓര്‍മ്മയില്‍ വയ്ക്കുന്നതാണു ജീവിതം

ഊര്‍ന്നുപോവുന്ന ജനാധിപത്യം

റഹീം വാവൂര്‍

ഇന്ത്യ ആരുടേതാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് എന്നത്തെക്കാളുമേറെ പ്രസക്തിയുണ്ടിന്ന്. എല്ലാരും തുല്യരാണെന്ന ജനാധിപത്യ സങ്കല്പത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ നാട് ഇനിയും വന്നെത്തിയിട്ടില്ല. വ്യത്യസ്തരായിരിക്കാനും ആ വ്യത്യസ്തതയുടെ പേരില്‍ വിവേചനത്തിന് ഇരയായി തീരാതിരിക്കാനുമുള്ള അവകാശദമാണ് ജനാധിപത്യമെന്ന അംബേദ്കറിന്റെ വാക്യംചുമരുകളില്‍ ലാമിനേറ്റ് ചെയ്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന വെറും വാക്ക് മാത്രമാണിപ്പോള്‍. മതേതരത്വത്തെക്കുറിച്ച് , മാനവീകതയെക്കുറിച്ച് എല്ലാവരും പറയും. പിളരുന്ന സംഘനകള്‍ പുതിയ പേരിലുദിക്കുമ്പഴും സെക്കുലര്‍ എന്നൊരു പദപ്പൊട്ട് കൂടെക്കൊണ്ടു വരും. 

ചരിത്രപരമായി മതമൈത്രിയുടെ വര്‍ണ്ണക്കസവുകള്‍ നൂല്‍നൂറ്റെടുത്ത പാരമ്പര്യം പറയുന്ന പാര്‍ട്ടി ഭരിക്കുമ്പോഴും മതേതരത്വം ഫാഷിസത്തിന്റെ ചവിട്ടേറ്റ് പിടയാറുണ്ടിവിടെ. നാളെയെന്നത് പേടിപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഏതൊരു ഇന്ത്യന്‍ പൗരനും.
മുഹമ്മദ് അഖ്‌ലാക്കും, ജുനൈദും, ഇംതിയാസും, അനസാരിയും… ഫാഷിസ്റ്റ് വെട്ടിയ മനുഷ്യരുടെ എണ്ണം പിന്നെയും പെരുകുകയാണ്. ‘ഒടുവിലിതാ’ എന്ന് പറയുമ്പോഴേക്കും പിന്നയും സംഭവിക്കുന്നതിനാല്‍ ‘കൂട്ടത്തിലിതാ ഒന്നുകൂടി’ എന്ന അടിക്കുറിപ്പോടെ മാത്രമേ ഇത്തരം വാര്‍ത്തകളെക്കുറിച്ച് എഴുതാനും പറയാനുമാവുകയോള്ളൂ. ഇനിയും തുറക്കാത്ത നമ്മുടെ അകക്കണ്ണിന്റെ ദൈന്യതയുടെ അവസാന ചിത്രമായി കതവ മാറട്ടെയെന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പഴും അതങ്ങനെ മാറുമെന്ന് നമുക്കെങ്ങനെ പ്രതീക്ഷിക്കാനാവും. കൊലയാളി പിടിക്കപ്പെടുന്നതിനോടൊപ്പം അവര്‍ക്ക് ഒത്താശ ചെയ്തവരെയും അതിനൊപ്പം ചേര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഇനിയും നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഫാഷിസ്റ്റുകൊലകളുടെ സൂത്രധാരന്മാര്‍ അവരാണ്. വേരില്‍ വെട്ടാതിരുന്നാല്‍ ഏതു മരവും പിന്നെയും പുതിയ ആകാശങ്ങള്‍ തേടും.

 


കമന്റ് ബോക്‌സിലെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സുപ്രഭാതത്തിന്റേതല്ല. വായനക്കാരുടേതു മാത്രമാണ്. അശ്ലീലവും അപകീര്‍ത്തികരവും ജാതി, മത, സമുദായ സ്പര്‍ധവളര്‍ത്തുന്നതുമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യരുത്. ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാറിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്.